Այստեղ՝ համալսարանի գիտխորհրդի եւ Հայկական ուրոլոգիական ասոցիացիայի՝ նրան նվիրված համատեղ նիստն սկսվեց Գարեգին Բ Ամենայն հայոց կաթողիկոսի օրհնության եւ գնահատանքի գրի հրապարակմամբ, որում բարձր է գնահատված ականավոր բժշկի եւ մեծ բաերարի գիտաբժշկական գոծունեությունը։

Նրա ջանքերով Հայաստանում հիմնադրվել է Ուրոլոգիայի հայկական ընկերությունը, եւ հայաստանյան շատ մասնագետներ կարողացել են վերապատրաստվել Միացյալ Նահանգներում։ Մեծ է նաեւ նրա ներդրումը հայրենի երկրում հիվանդանոցները արդիական նոր սարքավորումներով վերազինելու առաքելության մեջ, որի շնորհիվ շատ բժշկական կենտրոններ, այդ թվում եւ Մայր Աթոռ Ս. Էջմիածնի հովանու ներքո գործող «Սուրբ Ներսես Մեծ» հիվանդանոցը, համալրվել են անհրաժեշտ թանկարժեք սարքերով։

Կարո Դերձակյանին ողջունեցին Երեւանի «Ս. Գրիգոր Լուսավորիչ» բժշկական կենտրոնի տնօրեն Արա Մինասյանը, Ազատամարտիկների միության նախագահ Գրիշա Սարգսյանը, ՀՀ կարմիր խաչի նախագահ Մխիթար Մնացականյանը, սփյուռքահայության հետ մշակութային կապի կոմիտեի նախկին աշխատող Արթուր Նավասարդյանը, ԱԺ պատգամավոր Վահան Հովհաննիսյանը, Հայաստանի Ուրոլոգիայի ասոցիացիայի նախագահ Արմեն Մուրադյանը։ Կարո Դերձակյանը հարյուրավոր մարդկանց կյանք է փրկել, ծանր ժամանակներում 14 տարի ֆինանսավորել Մուշեղ Իշխանի անունը կրող դպրոցի մանկավարժներին, 1987-ի գարնանը, գալով Հայաստան, պրոֆեսոր Իվան Աղաջանյանի հետ միայն առաջին ինն օրում 53 վիրահատություն կատարել, «սկսելով առավոտյան ժամը 8-ից մինչեւ ուշ երեկո»։ 

Ինչպես տեղեկացրեց վերջինս, նա ԱՄՆ-ից իր հետ բերել էր վիրահատության անհրաժեշտ բոլոր գործիքներն ու նյութերը։ «Միայն կես տոննա հեղուկ էր բերել»,-ասաց նա՝ ավելացնելով, որ տեսնելով Դերձակյանի մասնագիտական աշխատանքը, ինքն զգաց, որ նրա մոտ վիրահատության ասպարեզում ինքը «բոբիկ» է, եւ ահա թե ինչու է իրենից տարիքով երիտասարդ վիրաբույժին իր ուսուցիչը համարել։ «Նա արել է ամենաբարդ վիրահատությունները՝ երիկամի պատվաստումից սկսած»։

Կարո Դերձակյանին ներկաներն արժանացրին ամենատարբեր պարգեւների՝ գերատեսչական մեդալների, շքանշանների, թանկարժեք իրերի, որից հետո նա շնորհակալության խոսքով դիմեց ներկաներին։

«Այսօր ես աշխարհի ամենաերջանիկ մարդն եմ, ոչ թե այն բանի համար, որ տարբեր նվերներ ստացա, այլ որ «Գալուստ Գյուլբենկյան» հաստատության կրթաթոշակով ուսում ստացած ապագա բժիշկս կարողացա վերադարձնել իմ «պարտքը» կարիքի մեջ հայտնված մարդկանց, հայրենիքին օգնելու տեսքով։ Լինելով Հայոց ցեղասպանության որբերի թոռ, մի ժամանակ երազում էի տեսնել հայրենիքը, երբ պատանի էի ծննդավայր Բեյրութում, եւ շատ տարիներ անց եկա հայրենիք, հանդիպեցի ճիշտ եւ պարտաճանաչ անձանց՝ Հայաստանի նախկին գլխավոր ուրոլոգ Իվան Աղաջանյանի եւ ուրիշների, որոնց հետ շփումները վերածվեցին հաջող համագործակցության եւ բարեկամության»,-ասաց նա։

«Ուրախ եմ, որ Հայաստանի ուրոլոգիան այսօր վայելում է իմ ժողովրդի հարգանքը, եւ նրա արդյունքներն ինձ հպարտ են պահում։ Ես երջանիկ եմ, որ Իվան Աղաջանյանի նման եղբայր ունեմ, ով հաղթահարելով բազում փոփոխություններ ու բարդություններ, վստահ առաջ տարավ ճյուղի զարգացումը»։